1.1. Jak to się zaczęło?

Trening Minimalny nie jest efektem kursów, studiów, pracy dyplomowej czy habilitacji. 

W pewnym sensie zrobił się sam. 

Zaczęło się nietypowo. 

Jakieś pięć lat temu – rok po tym, jak doprowadziłem swoją kondycję do obecnego stanu – zacząłem słyszeć słowa uznania dla mojej sylwetki i systemu ćwiczenia. 

Od różnych osób. Od małolatów po emerytów. Zwykle od facetów. 

Z pewnością przyczyniła się do tego moja natura, zgodnie z którą nie umiem przejść obojętnie obok człowieka, któremu dzieje się lub może stać się krzywda. 

Niestety – nagminną praktyką instruktorów w siłowniach jest skupianie się na sprawności sprzętu i układaniu ciężarów na stojakach zamiast na trenujących. 

Wielokrotnie celowo kaleczyłem technikę wykonywania ćwiczeń, żeby poddać próbie spostrzegawczość personelu. 

Przypadki interwencji instruktorów da się policzyć na palcach jednej ręki emerytowanego stolarza…

Wiele razy zdarzało mi się podpowiadać znajomym i nieznajomym z siłowni jak wykonywać ćwiczenia. W takich sytuacjach zwykle dochodziło do wymiany kilku zdań i… pozytywnych uwag na temat mojej sylwetki. 


Odpowiedź na pytanie o częstotliwość treningów („Dwa razy w tygodniu…”) zawsze skutkowała zdziwieniem i serią kolejnych pytań. 


Nie mam urody modela, dlatego przyjmowaniu komplementów zawsze towarzyszył zdrowy dystans. 

Jeśli jednak coś zaczęło się powtarzać, to należało się nad tym przynajmniej trochę zastanowić. 

Efekty tego zastanawiania zacząłem rozkładać na drobne, spisywać, porządkować i… w końcu (wszystko) nazwać. 


Tak urodził się Trening Minimalny. 

MOGĄ CIĘ ZAINTERESOWAĆ

Przede wszystkim SELF!

Wydanie Treningu Minimalnego przygotowuję zupełnie we własnym zakresie. Co mnie skłoniło do self-publishingu? Przede wszystkim chęć zrobienia wszystkiego po swojemu. Jednym z moich kluczowych założeń

Inspiracje

Mejstrim omijam szerokim łukiem. Warszawę zamieniłem na Radom. Spory dom na przedmieściu stolicy – na nieduże mieszkanie w wielkiej płycie. Słucham szant i gram szanty,

Weekendowy, nie znaczy gorszy

Głównym opóźniaczem mojej decyzji o resecie życiorysu był ciągły brak dobrej odpowiedzi na pytania: – Co z córką? – Jak będzie wyglądało jej życie bez

Strona wykorzystuje pliki cookie dla zapewnienia najlepszej funkcjonalności.