1.6. Praktyka, nie teoria

Moja przygoda z siłownią zaczęła się w średniej szkole. 

Miałem 16 lat i o karnecie do klubu mogłem co najwyżej pomarzyć. 

Na rodzinnym zadupiu nie było żadnej siłowni. 

A nawet gdyby była, to i tak nie znalazłbym sposobu, żeby namówić rodziców na płacenie za pakernię. 

Budynek gospodarczy na podwórzu u kolegi, ciężary z ołowianego złomu odlane w garnkach, ławeczka z deski i kawałka wykładziny, obowiązkowo plakaty Arnolda na ścianach… 

Tak to się wszystko zaczęło (Tomek, jeszcze raz dziękuję!). 


Od tamtego czasu przechodziłem różne okresy. 

Budowanie masy. 

Robienie rzeźby. 

Odchudzanie. 

Rozwijanie siły. 

Siłownia jako uzupełnienie treningu sztuk walki. 

Z suplementacją. 

Bez suplementacji. 

Z dietą. 

Bez diety. 

Bywały okresy niezwykle intensywnych treningów, ale zdarzały się też beznadziejnie długie przerwy. 

Dominowała ogólna nieregularność. 


Z siłownią zaprzyjaźniłem się na dobre wtedy, kiedy po raz pierwszy zawziąłem się, żeby zgubić kilkanaście kilogramów, z którymi zwyczajnie źle się czułem. 

Po raz pierwszy podjąłem trening wyłącznie dla poprawienia samopoczucia. 

Zacząłem trenować nie po coś, ale dla samego siebie. 


W Treningu Minimalnym najwyżej cenię poczucie kontroli nad najważniejszym z zasobów – własnym ciałem. 

Poświęcanie się wyłącznie ciału to zdecydowana przesada, ale brak dbania o ciało to poważny życiowy błąd. 


Tym bardziej, że istotą Treningu Minimalnego nie jest wyłącznie ciało. 

Chodzi o samoświadomość i samokontrolę, które prowadzą do wypracowania mechanizmów przydatnych na znacznie szerszym polu niż zmagania z własną fizycznością. 


Początki będą trudne, ale kiedy zobaczysz efekty… wystarczy nie zaprzepaścić świetnie wykonanej roboty. 


I o to właśnie chodzi – o praktykę na co dzień. 

Rób swoje i nie odpuszczaj. 

MOGĄ CIĘ ZAINTERESOWAĆ

Dwa koła, to za mało

W SPOWIEDZI MOTOCYKLISTY wspomniałem, że swego czasu usiłowałem udowadniać, że dwa koła to więcej niż cztery. Już nie próbuję. Dorosłem. Do czego? Przede wszystkim do

Historia pewnego komplementu

W drodze na weekend, w dyskusji z moją córą pojawił się wątek wieku. Nie pamiętam dokładnie kontekstu, ale powiedziałem wtedy mniej więcej takie zdanie: –

Wspaniale być zachwyconym klientem

Literatura biznesowa identyfikuje wiele typów klientów, z których bezsprzecznie najciekawszym jest klient zachwycony. Zachwycony klient to dobrowolny, darmowy handlowiec. Ambasador – wolontariusz. Są tylko dwie

ZRYTY INSTAGRAM

Chcesz mieć
na bieżąco
Zryty Beret?

Zostaw mejla, żeby raz na parę tygodni otrzymać powiadomienie
o nowościach.

Strona wykorzystuje pliki cookie dla zapewnienia najlepszej funkcjonalności.