Ciałopozytywność

Z pojęciem ciałopozytywności spotkałem się pierwszy raz w wypowiedziach „znanych i lubianych” pań nie poczuwających się do bezkrytycznego wpisywania się w kanony damskiego piękna spod znaku XS.


Oczywiście, żyjemy w czasach mediów wysterowanych przerysowanym – w kierunku nadmiernej szczupłości – obrazem damskiej sylwetki.


Wszelkie skrajności wzbudzają we mnie naturalny sprzeciw.

Bo do odczuwania satysfakcji z życia nie ma potrzeby ocierania się o żadne ekstremum.

Wystarczy uczciwe trzymanie się przyzwoitej normy.


Doskonale pamiętam popularne w latach dwutysięcznych anorektyczne sylwetki modelek.

Kompletnie tego nie rozumiałem i nadal nie rozumiem.

Nie pojmuję przyczyn, dla których ludzie pracujący nad kolekcjami ubrań dla zwykłych ludzi robią prezentacje na dziewczynach wyglądających jak młodociane zombie…

Nie, nie, NIE!!!


To nie jest normalne.

To jest i nienormalne, i niemoralne!


Z poczuciem ulgi i spokoju przywitałem pierwsze sygnały z branży modowej o zarzuceniu tej chorej praktyki.

W tym samym – mniej więcej – czasie pojawiła się w obiegu idea ciałopozytywności.


Brzmiało obiecująco, ale…

Tylko brzmiało.


W mediach, osobom wymachującym sztandarem ciałopozytywności, przypisuje się duże pokłady odwagi.

Ja widzę raczej nieprzebrane pokłady – niejednokrotnie chorobliwej – nadwagi.


140-kilogramowa aptekarka(!) testująca – bezskutecznie – metody odchudzania.

Obdarzona zdecydowanie dwucyfrową nadwagą prowadząca – nagradzany(!) – program o poprawie nawyków żywieniowych.

Na deser panny młode z fastfoodu rodem…


Jak by powiedział bohater Dnia Świra:

– Ożesz *****, ja pierrr*****!!!


Co to za „pozytywność”?


To wszystko jest jak przejście z „zimnego chowu” na wychowanie zupełnie pozbawione stresu.

Od fit-zamordyzmu do fat-anarchii.

Ze skrajności w skrajność.


Uwielbiam przyglądać się dzieciom, bo one działają w zgodzie z naturą, bez żadnych społecznych, politycznopoprawnościowych narzutów.


Nie trzeba być antropo-, socjo-, czy jakimkolwiek innym „logiem”, żeby domyślić się kto i z jakiego powodu wśród podrówkowej gromady dorobi się miana „Szkieletora”, a kto zostanie „Pontonem”.

Szczupła lub średnia sylwetka nie wzbudza sensacji.

Bo jest naturalna.


Niestety, popularne media prześcigają się w podążaniu za najnowszymi trendami.

Na szczęście ja nie muszę.

Wiem swoje i z pełną premedytacją nie poważam tej politycznie poprawnej idei.


Czym jest dla mnie ciałopozytywność?


To maksymalne poszanowanie własnego ciała.

Utrzymanie go w możliwie najlepszym zdrowiu i przyjemnym dla oka kształcie.

Nie idealnym.

Przyzwoitym.

Bez niepotrzebnego naprężania się na spełnianie wyśrubowanych standardów.


Do czego prowadzi nas zatem ciało-XXXL-pozytywność?

Jak każda ze skrajności – donikąd.

A raczej prosto „w krzaki”.

Dla wszystkich skłonnych do refleksji stworzyłem Trening Minimalny.


– Ciałopozytywność, czy ciałodebilizm?

Moje zdanie znasz.

Wybór należy do Ciebie.

MOGĄ CIĘ ZAINTERESOWAĆ

Jak zostałem maratończykiem

W kwestii motocyklizmu nie mam złudzeń. DWA KOŁA TO ZA MAŁO, żeby komfortowo, po mojemu cieszyć się ujeżdżaniem koni mechanicznych wierzchem. Receptą na sukces jest

Drukować, drukowaaać!

Pierwszy wydawniczy bieg przez płotki ma się – w końcu – ku końcowi. Dzięki tak zwanym prufom (ang. proof), w ostatniej chwili zmieniona została technologia

Dlaczego zryty

Mówiąc najprościej, mam sprecyzowane poglądy. Poglądy, które mniej lub bardziej nie płyną z nurtem obiegowych opinii. A że stanowią dobrze skomponowaną całość, to nie waham

JUŻ W SPRZEDAŻY!

…żeby raz na kilka tygodni otrzymać powiadomienie o nowościach.

O MNIE

Chcesz mieć
na bieżąco
Zryty Beret?

Zostaw mejla, żeby raz na parę tygodni otrzymać powiadomienie
o nowościach.

Strona wykorzystuje pliki cookie dla zapewnienia najlepszej funkcjonalności.